Jesień
Nie pamiętam, kiedy po raz pierwszy słyszałem, jak gra Víkingur Ólafsson. To było chyba nagranie jego fortepianowej wersji IV Sonaty organowej Bacha. Deutsche Grammophon stworzyło do tej interpretacji film. Komu po drodze z Bachem, odnajdzie w tym nagraniu i filmie pytania o sens, piękno, marzenia, przemijanie i odrodzenie nie tylko muzyki.
Nawet jeśli to świat przefiltrowany przez wszystkie możliwe marketingowe bramki, to staram się podążać za tą opowieścią. Znajduję w niej podpowiedzi dotyczące sensu powracania do dźwięków zatopionych w historii, w sposób, który ich nie kaleczy, nie wykorzystuje, a zaprasza, szanuje i rozwija. Napiszę o nich więcej, bo w przypadku Vikingura Olafssona jest o czym. Zachęcam do słuchania, oglądania, czytania.
Fot. liście morwy, które spadły jesienią